11
راهنماها، نکات و ترفندها / پاسخ : هماهنگی مقیاس برنامه با سیستم در برنامههای فلتپک
« آخرین ارسال توسط دانیال بهزادی 24 امرداد 1405، 09:33 بظ »Flatseal تو مخازن رسمی هست.
آخرین ارسالها
12
نصب و پیکربندی انواع مودم و اتصال به اینترنت / پاسخ : اتصال به ریپو های تحریمشده با پروکسی
« آخرین ارسال توسط seyal 23 امرداد 1405، 03:21 بظ »برای اندروید اگر خواستید طبق روش بالا عمل کنید(ست کردن پروکسی با وایرگارد) از این ترفند استفاده کنید:
۱- اتصال به کانفیگ V2ray با هر برنامهای که دارید در حالت VPN Mode
۲- نصب برنامه Wgtunnel
۳- نصب firefox beta (برای من خیلی بهتر از نسخه عادی کار کرد و مرورگر های دیگر رو هم رفتم اما این خیلی سر راست هست)
۴- از داخل فایرفاکس افزونه foxy proxy basic رو نصب کنید
۵- برای فعالسازی این افزونه اول برید قسمت تنظیمات این افزونه
اونجا آدرس پروکسی خودتون رو وارد و فعال کنید
یک خورده UX گیج کننده داره اگر با نسخه دسکتاپ کار کرده باشید براتون آسونه
نکتهای که هست برای تعیین پروکسی و تنظیمات اولیه باید از همون قسمت Extension قسمت تنظیمات foxy proxy (آیکون چرخدنده) اقدام کنید.
برای فعالسازی پروکسی که تنظیم کردید از قسمت Extension مستقیم Foxy proxy رو باز کنید و اونجا اون پروفایلی که درست کردید رو انتخاب کنید.
اینجا مزیت چیه؟
به محض اینکه چه v2ray و چه وایرگارد قطع بشه کنید مثل روش بالا آدرس پروکسی بلافاصله غیرفعال میشه و اینترنت خام وارد وبسایت نمیشه.
اما عیبی هم که هست صرفا برای وبسایتها کاربرد داره و یا برنامههایی که از پروکسی پشتیبانی میکنند.
البته یک اشارهای هم بکنم که اگر نخواستید از این روش استفاده کنید تو اندروید اپ v2rayng هم قابلیت proxychains با وایرگارد رو به ما ارائه میده اما خوب این مزیتی که گفتیم دیگه برقرار نیست درعوض برای همه برنامهها بدون مشکل کار میکنه و نیاز به تنظیم دستی پروکسی نداره.
البته به این خاطر که برنامهها احتمال داره وقتی که در پس زمینه فعال هستند با سرور ارتباط بگیرند و ما هم تونل رو غیرفعال کرده باشیم، به نظرم روش ستکردن پروکسی ایمنتره و اینجا مرورگر مثل یک sandbox برای ما عمل میکنه.
۱- اتصال به کانفیگ V2ray با هر برنامهای که دارید در حالت VPN Mode
۲- نصب برنامه Wgtunnel
کد: [انتخاب]
https://github.com/wgtunnel/androidوارد کردن کانفیگ وایرگارد و فعالسازی برنامه در حالت proxy only از قسمت تنظیمات و تعیین دلخواه آدرس پروکسی برای socks5 و http ۳- نصب firefox beta (برای من خیلی بهتر از نسخه عادی کار کرد و مرورگر های دیگر رو هم رفتم اما این خیلی سر راست هست)
۴- از داخل فایرفاکس افزونه foxy proxy basic رو نصب کنید
۵- برای فعالسازی این افزونه اول برید قسمت تنظیمات این افزونه
اونجا آدرس پروکسی خودتون رو وارد و فعال کنید
یک خورده UX گیج کننده داره اگر با نسخه دسکتاپ کار کرده باشید براتون آسونه
نکتهای که هست برای تعیین پروکسی و تنظیمات اولیه باید از همون قسمت Extension قسمت تنظیمات foxy proxy (آیکون چرخدنده) اقدام کنید.
برای فعالسازی پروکسی که تنظیم کردید از قسمت Extension مستقیم Foxy proxy رو باز کنید و اونجا اون پروفایلی که درست کردید رو انتخاب کنید.
اینجا مزیت چیه؟
به محض اینکه چه v2ray و چه وایرگارد قطع بشه کنید مثل روش بالا آدرس پروکسی بلافاصله غیرفعال میشه و اینترنت خام وارد وبسایت نمیشه.
اما عیبی هم که هست صرفا برای وبسایتها کاربرد داره و یا برنامههایی که از پروکسی پشتیبانی میکنند.
البته یک اشارهای هم بکنم که اگر نخواستید از این روش استفاده کنید تو اندروید اپ v2rayng هم قابلیت proxychains با وایرگارد رو به ما ارائه میده اما خوب این مزیتی که گفتیم دیگه برقرار نیست درعوض برای همه برنامهها بدون مشکل کار میکنه و نیاز به تنظیم دستی پروکسی نداره.
البته به این خاطر که برنامهها احتمال داره وقتی که در پس زمینه فعال هستند با سرور ارتباط بگیرند و ما هم تونل رو غیرفعال کرده باشیم، به نظرم روش ستکردن پروکسی ایمنتره و اینجا مرورگر مثل یک sandbox برای ما عمل میکنه.
13
کافه اوبونتو / پاسخ : ارتقا سیستم برای گیم
« آخرین ارسال توسط norouzi90 21 امرداد 1405، 10:34 بظ » با تشکر ار آقایان 13Mahdi84 و esmaeelE و MH93 .
14
راهنماها، نکات و ترفندها / هماهنگی مقیاس برنامه با سیستم در برنامههای فلتپک
« آخرین ارسال توسط seyal 20 امرداد 1405، 07:08 بظ »گاهی اوقات میبینید که برنامهای رو از فلتهاب نصب کردید اما به خوبی با تم و مقیاس (scale) سیستم هماهنگ نمیشه.
و اون برنامه هم گزینه تنظیم مقیاس به صورت دستی رو نداره مثل برنامه Audacity.
راهحل اصلاح این مشکل(من برای Audacity امتحان کردم):
۱- برنامه Flatseal رو از Flathub نصب کنید
۲- Flatseal رو باز کنید و از اونجا به اون برنامهای که مشکل داره برید.
۳- دسترسی Wayland widnowing system رو به اون برنامه بدید
۴- حالا یک بار برنامه رو ببندید و باز کنید به احتمال زیاد مشکل حل میشه.
و اون برنامه هم گزینه تنظیم مقیاس به صورت دستی رو نداره مثل برنامه Audacity.
راهحل اصلاح این مشکل(من برای Audacity امتحان کردم):
۱- برنامه Flatseal رو از Flathub نصب کنید
۲- Flatseal رو باز کنید و از اونجا به اون برنامهای که مشکل داره برید.
۳- دسترسی Wayland widnowing system رو به اون برنامه بدید
۴- حالا یک بار برنامه رو ببندید و باز کنید به احتمال زیاد مشکل حل میشه.
15
کافه اوبونتو / پاسخ : ارتقا سیستم برای گیم
« آخرین ارسال توسط norouzi90 17 امرداد 1405، 10:11 بظ » مدتی قبل، کیس را باز کردم تا بیشتر بررسی کنم تا ببینم چکار می توانم بکنم. داخل کیس خیلی گرد و غبار داشت، مخضوصا cpu .
خواستم علی الحساب cpu را باز کنم تا با جاروبرقی تمیز کنم، موقع باز و بستن فن cpu دو تا از پایه های فن را شکستم و خراب کردم، بعد cpu را درآوردم و بعد از نظافت با جارورقی ، موقع گذاشتن آن به جهت مربوطه توجه نکردم و همینجوری گذاشتم و بعد دستگیره و چفت بستن cpu را به زور بستم تا cpu در نرود. بعد سیستم که کار نکرد و تصویر نیامد،کیس را بردم به پیش آقای تعمیراتی بعد از بررسی متوجه شد، بهعلت عدم توجه به جهت بستن cpu ، زدم محل مربوط به cpu بر روی مادربرد را خراب کرده ام، آقای تعمیراتی گفت بگذار ببینم چکار می توانم بکنم، بعد از حدود پنج روز گفت که درست نشد و من مادربرد و cpu را انداختم بیرون و رفتم یک مادربرد و cpu دست دوم حدوداً از همان مدل خریدم.
از آن ور هاردم هی آلارم input و onput می دهد و بایستی عوض بشود و بههیچ وجه نمی شود با میزکارها مدتی هرچند اندک با آن کار کرد و بنابراین بهعلت گران بودن هارد فعلاً از jwm استفاده می کنم که فعلاً کار راه انداز هست برایم تا با سیستم کارهای معمولی ام را انجام بدهم.
بازی های مانند Mon Bazou و … .
خواستم علی الحساب cpu را باز کنم تا با جاروبرقی تمیز کنم، موقع باز و بستن فن cpu دو تا از پایه های فن را شکستم و خراب کردم، بعد cpu را درآوردم و بعد از نظافت با جارورقی ، موقع گذاشتن آن به جهت مربوطه توجه نکردم و همینجوری گذاشتم و بعد دستگیره و چفت بستن cpu را به زور بستم تا cpu در نرود. بعد سیستم که کار نکرد و تصویر نیامد،کیس را بردم به پیش آقای تعمیراتی بعد از بررسی متوجه شد، بهعلت عدم توجه به جهت بستن cpu ، زدم محل مربوط به cpu بر روی مادربرد را خراب کرده ام، آقای تعمیراتی گفت بگذار ببینم چکار می توانم بکنم، بعد از حدود پنج روز گفت که درست نشد و من مادربرد و cpu را انداختم بیرون و رفتم یک مادربرد و cpu دست دوم حدوداً از همان مدل خریدم.
از آن ور هاردم هی آلارم input و onput می دهد و بایستی عوض بشود و بههیچ وجه نمی شود با میزکارها مدتی هرچند اندک با آن کار کرد و بنابراین بهعلت گران بودن هارد فعلاً از jwm استفاده می کنم که فعلاً کار راه انداز هست برایم تا با سیستم کارهای معمولی ام را انجام بدهم.
بازی های مانند Mon Bazou و … .
16
کافه اوبونتو / پاسخ : ارتقا سیستم برای گیم
« آخرین ارسال توسط MH93 15 امرداد 1405، 06:30 بظ »ازش بپرس سنگین ترین بازی ای که میخواد بکنه چیه،
با سلام و خسته نباشید به خدمت همه سروران.اول از فرزندتان بپرسید چه بازی هایی می کند یا میخواهد بکند
می خواستم سیستمم را کمی ارتقا بدهم تا فرزندم که علاقمند به گیم است بتواند راحت تر بازی کند، خودم به گیم به هیچ عنوان علاقه ندارم و هیچ اطلاعی از گیم و مسایل آن ندارم.
مشخصات سیستم من:
مادر برد:
ECS ELITEGROUP H61H2-M13
کارت گرافیک:
ASUS EAH5450
CPU :
Intel (R) Celeron (R) CPU G1620 @ 2.70 GH
رم:
12 گیگ
اگر راهنمایی بفرمایید بی نهایت سپاسگزار خواهم بود.
17
نصب و پیکربندی انواع مودم و اتصال به اینترنت / پاسخ : اتصال به ریپو های تحریمشده با پروکسی
« آخرین ارسال توسط seyal 15 امرداد 1405، 03:19 بظ »ممنون از شما.
احتمالا در گیتهاب منتشر کنم.
البته اگر کس دیگهای هم بخواد حتی به نام خودش منتشرش کنه، کاملاً آزاد و بیمانعه.
احتمالا در گیتهاب منتشر کنم.
البته اگر کس دیگهای هم بخواد حتی به نام خودش منتشرش کنه، کاملاً آزاد و بیمانعه.
18
نصب و پیکربندی انواع مودم و اتصال به اینترنت / پاسخ : اتصال به ریپو های تحریمشده با پروکسی
« آخرین ارسال توسط sajadspeed 14 امرداد 1405، 11:32 قظ »خیلی هم عالی درود بر شما. استفاده کردم.
به نظرم تونستید این سری مطالب رو در قالب چند پست توی لینکدین یا به شکل رسمیتر توی سایتهایی مثل Medium منتشر کنید و از مزیتهای ایجاد شده استفاده کنید.
به نظرم تونستید این سری مطالب رو در قالب چند پست توی لینکدین یا به شکل رسمیتر توی سایتهایی مثل Medium منتشر کنید و از مزیتهای ایجاد شده استفاده کنید.
19
نصب، راهاندازی و بروزآوری / پاسخ : با چه روشی تو سیستم لینوکسی خودمون برنامه نصب کنیم؟
« آخرین ارسال توسط seyal 10 امرداد 1405، 04:52 بظ »نتیجهگیری:
با یادگیری در مورد این پکیجها آشنا شدم که واقعا نصب پکیج تو لینوکس در درازمدت اتفاقا خیلی هم راحتتر و استانداردتر از روشهای ویندوزی یا اندرویدی هست. کافیه یک نگاه مقایسهای بین این سه سیستمعامل داشته باشیم:
در ویندوز هر برنامهای برای خودش فرمانروایی میکنه!
یک اسکریپت کوچک یا فایل نصب غیررسمی میتونه کل سیستم رو به فنا بده، به همین خاطر وجود آنتیویروس دائمی ضروری میشه.
برنامهها در درازمدت حجم عجیبی اشغال میکنند، چون هر برنامه مجبوره تمام فایلهای DLL و وابستگیهای خودش رو همراه خودش بیاره (به دلیل عدم وجود یک مدیریت بسته متمرکز پیشفرض).
برای نصب خیلی از برنامهها دسترسی Administrator لازمه که ریسک امنیتی بالایی داره.
راهکارهایی با ظرافت و بهینگی Distrobox یا حتی همین Flatpak و Snap در ویندوز وجود نداره. مایکروسافت تازه بعد از سالها مجبور شد Microsoft Store رو بسازه تا حداقل برنامهها یکبار چک بشن، اما استور فقط یکی از دهها راهکار لینوکس بود!
در نهایت، بعد از چند ماه نصب و پاک کردن برنامهها، سیستم سنگین میشه، باگها بروز پیدا میکنند و کاربر مجبور به Clean Install (نصب مجدد ویندوز) میشه.
از اون طرف در اندروید هم با راهکاری طرف هستیم که دسترسیهای شما رو به شدت محدود میکنه: برای اینکه به قدرت واقعی دستگاه دسترسی داشته باشید، یا باید قید گارانتی و امنیت رو بزنید و گوشی رو Root کنید (که خطرات امنیتی زیادی داره)، یا اینکه با یک دیوایس کاملاً محدود بسازید.
پارادوکس عجیب اندروید: در لینوکس شما دسترسی کامل Root دارید، اما امنیت سیستم حتی در حالت عادی هم پایدارتر از اندرویدِ روتنشده است! در لینوکس شما تعیین میکنید برنامه چه دسترسی داشته باشه (مثلاً با Flatseal)، اما در اندروید برنامهها حتی فعال بودن Developer Options رو تشخیص میدن و بهتون گیر میدن! در حالی که اصلاً به اون برنامه ربطی نداره که شما از این قابلیت برای کارهای دیگه استفاده میکنید.
به عبارت سادهتر: در اندروید برنامه تصمیم میگیره چطور با دستگاه شما رفتار کنه، نه شما!
یگ اشاره مجددی هم به اول مقاله داشته باشیم شاید بپرسید: «اصلاً چرا اینقدر روی تمیز نگه داشتن سیستم و عدم استفاده از روشهای غیراستاندارد تأکید داریم؟» پاسخ این سوال زمانی مشخص میشه که سیستم رو به مرور با روشهای غیراستاندارد کثیف کنید. سیستم ابتدا مثل ویندوز کمی سنگین و پر از باگهای ریز میشه، اما وقتی که بخواید توزیعتون رو ارتقا بدید (مثلاً ارتقا از فدورا ۴۳ به نسخه ۴۴)! اونجاست که تداخل کتابخانهها و جهنم وابستگیها (Dependency Hell) خودش رو نشان میده. گاهی یک پکیج کوچک غیررسمی که ماه قبل نصب کردید، فرایند ارتقای کل سیستمعامل رو مسدود میکنه و پیدا کردن اون مشکل مخفی ممکنه روزها از شما وقت بگیره. نتیجه این کثیف کردن سیستم چیه؟ کاربر از فرایند ارتقای توزیع دلزده میشه، با خودش میگه «ابزارهای ارتقای لینوکس به درد نمیخورند!» و دوباره مجبور میشه سراغ روش سنتی Fresh Install (نصب از صفر) بره. در حالی که مشکل از سیستمعامل نبوده، بلکه از روش نصب برنامهها بوده!
این بود تجارب من در روشهای نصب نرمافزار در لینوکس
با یادگیری در مورد این پکیجها آشنا شدم که واقعا نصب پکیج تو لینوکس در درازمدت اتفاقا خیلی هم راحتتر و استانداردتر از روشهای ویندوزی یا اندرویدی هست. کافیه یک نگاه مقایسهای بین این سه سیستمعامل داشته باشیم:
در ویندوز هر برنامهای برای خودش فرمانروایی میکنه!
یک اسکریپت کوچک یا فایل نصب غیررسمی میتونه کل سیستم رو به فنا بده، به همین خاطر وجود آنتیویروس دائمی ضروری میشه.
برنامهها در درازمدت حجم عجیبی اشغال میکنند، چون هر برنامه مجبوره تمام فایلهای DLL و وابستگیهای خودش رو همراه خودش بیاره (به دلیل عدم وجود یک مدیریت بسته متمرکز پیشفرض).
برای نصب خیلی از برنامهها دسترسی Administrator لازمه که ریسک امنیتی بالایی داره.
راهکارهایی با ظرافت و بهینگی Distrobox یا حتی همین Flatpak و Snap در ویندوز وجود نداره. مایکروسافت تازه بعد از سالها مجبور شد Microsoft Store رو بسازه تا حداقل برنامهها یکبار چک بشن، اما استور فقط یکی از دهها راهکار لینوکس بود!
در نهایت، بعد از چند ماه نصب و پاک کردن برنامهها، سیستم سنگین میشه، باگها بروز پیدا میکنند و کاربر مجبور به Clean Install (نصب مجدد ویندوز) میشه.
از اون طرف در اندروید هم با راهکاری طرف هستیم که دسترسیهای شما رو به شدت محدود میکنه: برای اینکه به قدرت واقعی دستگاه دسترسی داشته باشید، یا باید قید گارانتی و امنیت رو بزنید و گوشی رو Root کنید (که خطرات امنیتی زیادی داره)، یا اینکه با یک دیوایس کاملاً محدود بسازید.
پارادوکس عجیب اندروید: در لینوکس شما دسترسی کامل Root دارید، اما امنیت سیستم حتی در حالت عادی هم پایدارتر از اندرویدِ روتنشده است! در لینوکس شما تعیین میکنید برنامه چه دسترسی داشته باشه (مثلاً با Flatseal)، اما در اندروید برنامهها حتی فعال بودن Developer Options رو تشخیص میدن و بهتون گیر میدن! در حالی که اصلاً به اون برنامه ربطی نداره که شما از این قابلیت برای کارهای دیگه استفاده میکنید.
به عبارت سادهتر: در اندروید برنامه تصمیم میگیره چطور با دستگاه شما رفتار کنه، نه شما!
یگ اشاره مجددی هم به اول مقاله داشته باشیم شاید بپرسید: «اصلاً چرا اینقدر روی تمیز نگه داشتن سیستم و عدم استفاده از روشهای غیراستاندارد تأکید داریم؟» پاسخ این سوال زمانی مشخص میشه که سیستم رو به مرور با روشهای غیراستاندارد کثیف کنید. سیستم ابتدا مثل ویندوز کمی سنگین و پر از باگهای ریز میشه، اما وقتی که بخواید توزیعتون رو ارتقا بدید (مثلاً ارتقا از فدورا ۴۳ به نسخه ۴۴)! اونجاست که تداخل کتابخانهها و جهنم وابستگیها (Dependency Hell) خودش رو نشان میده. گاهی یک پکیج کوچک غیررسمی که ماه قبل نصب کردید، فرایند ارتقای کل سیستمعامل رو مسدود میکنه و پیدا کردن اون مشکل مخفی ممکنه روزها از شما وقت بگیره. نتیجه این کثیف کردن سیستم چیه؟ کاربر از فرایند ارتقای توزیع دلزده میشه، با خودش میگه «ابزارهای ارتقای لینوکس به درد نمیخورند!» و دوباره مجبور میشه سراغ روش سنتی Fresh Install (نصب از صفر) بره. در حالی که مشکل از سیستمعامل نبوده، بلکه از روش نصب برنامهها بوده!
این بود تجارب من در روشهای نصب نرمافزار در لینوکس
20
نصب، راهاندازی و بروزآوری / پاسخ : با چه روشی تو سیستم لینوکسی خودمون برنامه نصب کنیم؟
« آخرین ارسال توسط seyal 10 امرداد 1405، 04:33 بظ »همیشه این سوال تو ذهنم بود که «چرا اینقدر جبههگیری و دوگانگی در جامعه متنباز (Open-Source) در برابر اسنپ وجود داره؟ اگر واقعاً بده، چرا حذفش نمیکنند یا اصلاحش نمیکنند؟»
اینجاست که داستان خیلی جذاب میشه...
اسنپ ابزار پکیجبندی شرکت کانونیکال (Canonical) سازنده اوبونتو هست که هدفی مشابه فلتپک داره (حمل همه وابستگیها همراه برنامه).
اما اسنپ برای کاربر دسکتاپ معمولاً انتخاب محبوبی نیست.
۴ دلیل اصلی که کاربران دسکتاپ از اسنپ شاکی هستند:
سرعت بسیار پایین در اولین اجرا (Cold Boot Delay): اسنپ از ایمیجهای SquashFS و لایههای ایزولهسازی مختلف استفاده میکنه که میتونن باعث افزایش زمان اولین اجرای برنامه بشن.
شلوغ کردن خروجی ترمینال: اسنپ برای هر برنامهای که نصب میکنه یک درایو مجازی میسازه. وقتی تو ترمینال دستور استاندارد df -h رو برای دیدن وضعیت هارد میزنید، با دهها سطر شلوغ و ساختگی /dev/loop مواجه میشید که دیدن وضعیت هارد اصلی رو کلافهکننده میکنه.
یکپارچگی ضعیف با تم و ظاهر سیستم: در برخی توزیعها و تمها هنوز به خوبی Flatpak نیست.
انحصارطلبی کانونیکال (بسته بودن سمت سرور): برعکس فلتپک که هر کسی میتونه براش استور شخصی بزنه، سمت سرورِ اسنپاستور کاملاً کدبسته (Closed-source) و در انحصار کانونیکال است. این موضوع یکی از مهمترین انتقادهای بخشی از جامعهٔ لینوکس به اسنپ است.
شاید بگید پس چرا بقیه همه نمیان سراغ فلتپک با سرور شخصی خودشون؟ جدا از اینکه راهاندازی و نگهداری یک سرور فلتپک نیاز به دانش فنی، هزینه و منابع زیادی داره، باید محدودیتهای ذاتی فلتپک رو بشناسیم:
چرا فلتپک برای ابزارهای سیستمی و پایه (Core/CLI) مناسب نیست؟
فلتپک اصولا برای برنامههای گرافیکی دسکتاپ (GUI) ساخته شده است. فلتپک:
به هسته (Kernel) دسترسی نداره و نمیتونه ماژولها یا درایورها رو مدیریت کنه.
توانایی ساخت سرویسهای پسزمینه سیستمی (Systemd Daemons) رو نداره.
دسترسی به سختافزار و دایرکتوری ریشه (/) رو برای حفظ امنیت مسدود میکنه.
اینجاست که نقش واقعی اسنپ مشخص میشه!
کانونیکال اسنپ رو فراتر از یک ابزار دسکتاپ طراحی کرد. اسنپ علاوه بر حالتهای ایزوله (Strict و Devmode)، حالتی به اسم Classic Confinement داره که ایزولهسازی رو کلاً کنار میذاره و مثل بستههای سنتی، دسترسی کامل به دایرکتوری ریشه و سختافزار میده!
به همین دلیل اسنپ در موارد زیر کارایی بالایی داره:
ابزارهای خط فرمان (CLI) و برنامههای سروری: مثل ابزارهای شبکه (v2ray/Xray)، سرویس Gitea یا کامپایلرهایی مثل Go.
سرویسهای پسزمینه (Daemons): اسنپ میتونه سرویسهایی بسازه که با بالا آمدن لینوکس در پسزمینه اجرا بشن.
جدای از این انتشار برنامه در اسنپاستور برای توسعهدهندگان بسیار سادهتر از فلتپک است.
اگر چند تکهٔ دیگه از پازل روش تجاری کانونیکال رو کنار هم بذاریم، همهچیز روشنتر میشه: بخش مهمی از بازار هدف اسنپ اصلاً کاربر دسکتاپ نیست!
بخش قابلتوجهی از درآمد و تمرکز کانونیکال از لینوکسهای نصبشده روی کیوسکهای شهری، دستگاههای ATM، تجهیزات پزشکی، تجهیزات IoT و سرورهای ابری به دست میاد. برای همین هم Snap از همون اول طوری طراحی شده که نیازهای این سیستمها رو برآورده کنه؛ چون برای یک ATM اصلاً مهم نیست یه برنامه ۳ ثانیه دیرتر باز بشه یا خروجی دستور df شلوغتر باشه. مهم اینه که سیستم تحت هیچ شرایطی کرش نکنه، پکیجها ایزوله و قابلاعتماد باشن، آپدیتهای امنیتی بهموقع اعمال بشن و در صورت بروز مشکل هم بشه خیلی سریع به نسخهٔ قبلی برگشت؛ بدون اینکه لازم باشه کل سیستم دستکاری یا ارتقا داده بشه.
یادتونه گفتیم یکی از دلایل کندی و شلوغی اسنپ همین Loop Deviceها هستن؟ چیزی که شاید برای کاربر دسکتاپ آزاردهنده به نظر برسه، برای مدیران سرور و سیستمهای حساس میتونه یک مزیت مهم باشه.
اسنپ نسخههای مختلف یک پکیج رو بهصورت ایمیجهای SquashFS نگه میداره و از طریق Loop Deviceها روی سیستم mount میکنه. به همین خاطر اگه یه آپدیت به مشکل بخوره یا خراب از آب دربیاد، میتونه خیلی راحت به نسخهٔ قبلی همون پکیج برگرده (Rollback)؛ بدون اینکه لازم باشه فایلهای سیستمی دستکاری بشن یا عملیات پیچیدهای برای بازیابی انجام بشه. به همین دلیله که این قابلیت برای سرورها، تجهیزات صنعتی و سیستمهای حیاتی اهمیت زیادی داره.
چرا کانونیکال اسنپ رو روی دسکتاپ اجباری میکنه؟
علاوه بر اینکه با استور اختصاصی کاربرانی که دنبال یک نصب سریع و مشابه ویندوز هستند رو راضی میکنه، اوبونتو دسکتاپ یک بیلبورد تبلیغاتی بزرگ هست.
وقتی میلیونها کاربر و توسعهدهنده روی دسکتاپ با اسنپ کار کنند، با این اکوسیستم خو میگیرند و فردا در پروژههای بزرگ صنعتی و سروری شرکتهاشون هم از همین ابزار استفاده میکنند.
چرا سمت سرور اسنپ کدبسته است؟
کانونیکال قابلیت «مخازن خصوصی» (Private Snaps / Brand Store) رو به شرکتهای بزرگ میفروشه. یک شرکت سازنده سختافزار یا بانک، میتونه با پرداخت پول، یک نسخه اختصاصی از اسنپاستور اجاره کنه که فقط برنامههای خودش روی دستگاههاش (مثل ATMها) نصب بشه و زمان آپدیتها رو ۱۰۰٪ کنترل کنه. اگر کانونیکال کد سرور رو متنباز میکرد، شرکتهای شخص ثالث سریعا سرورهای اسنپ خودشان رو راه میانداختند و کانونیکال از این درآمد کلان محروم میشد.
جالبه بدونید در صفحه رسمی اسنپاستور، کنار توزیعهای دسکتاپی مثل Ubuntu و Fedora، پلتفرمهایی مثل Raspberry Pi، CentOS و Red Hat Enterprise Linux هم دیده میشن. همین موضوع نشون میده که بازار هدف اسنپ فراتر از دسکتاپ بوده و کانونیکال از ابتدا به سناریوهای سروری و IoT هم توجه داشته.
پس چرا بقیه شرکتها نیومدند و برای مبارزه با کانونیکال یک رقیب تو همین زمینه منتشر نکردند؟
پاسخ سادست چون موضوع به تفاوت مدلهای تجاری این شرکتها برمیگرده و نیازی به تقلید از هم ندارند.
برای مثال بیایید یک مقایسهای بین این دو شرکت مطرح داشته باشیم
اولیش کانونیکال (Ubuntu) هست که ابزار اصلیش Snapئه و جامعه هدفش رو گذاشته روی توسعهدهندگان خرد و متوسط، شرکتهای IoT و کاربران دسکتاپ. مدل درآمدی و استراتژی این شرکت هم روی اجاره استور اختصاصی (Brand Store) و یکپارچهسازی دسکتاپ با IoT و سرور میچرخه.(جدا از سایر روشهای درآمدی که داره).
دومیش ردهت (Red Hat) هست که ابزارهای اصلیش Flatpak و RPM هستن و مستقیماً ابرشرکتها (Enterprises)، دیتاسنترها و بانکها رو هدف گرفته. استراتژی درآمدزاییش هم اصلاً گیر دادن به فرمت پکیج نیست، بلکه روی فروش ابزارهای گرانقیمت مدیریت زیرساخت مثل Red Hat Satellite و OpenShift تمرکز داره.
البته بیانصاف هم نباشیم! اسنپ فقط به نفع کانونیکال نیست.
با وجود تمام نقدها، اسنپ برای کاربرانی که تازه از ویندوز به اوبونتو آمدهاند مزایایی هم داره:
پایان کابوس وابستگیها (Dependency Hell): کاربر بدون درگیری با خطای کتابخانهها، فقط روی Install کلیک میکنه و برنامه اجرا میشه.
جدیدترین نسخه بدون خطر شکستن سیستم: داشتن جدیدترین نسخه اسپاتیفای یا بلندر بدون نیاز به اضافه کردن PPAهای خطرناک.
و در نهایت حق انتخاب در لینوکس: اگر از اسنپ خوشتون نمیاد، لینوکس یعنی آزادی! میتونید با چند دستور پاکش کنید یا سراغ توزیعهایی مثل Linux Mint یا Pop!_OS برید که کلاً اسنپ رو به صورت پیشفرض حذف و فلتپک رو جایگزین کردهاند.
اینجاست که داستان خیلی جذاب میشه...
اسنپ ابزار پکیجبندی شرکت کانونیکال (Canonical) سازنده اوبونتو هست که هدفی مشابه فلتپک داره (حمل همه وابستگیها همراه برنامه).
اما اسنپ برای کاربر دسکتاپ معمولاً انتخاب محبوبی نیست.
۴ دلیل اصلی که کاربران دسکتاپ از اسنپ شاکی هستند:
سرعت بسیار پایین در اولین اجرا (Cold Boot Delay): اسنپ از ایمیجهای SquashFS و لایههای ایزولهسازی مختلف استفاده میکنه که میتونن باعث افزایش زمان اولین اجرای برنامه بشن.
شلوغ کردن خروجی ترمینال: اسنپ برای هر برنامهای که نصب میکنه یک درایو مجازی میسازه. وقتی تو ترمینال دستور استاندارد df -h رو برای دیدن وضعیت هارد میزنید، با دهها سطر شلوغ و ساختگی /dev/loop مواجه میشید که دیدن وضعیت هارد اصلی رو کلافهکننده میکنه.
یکپارچگی ضعیف با تم و ظاهر سیستم: در برخی توزیعها و تمها هنوز به خوبی Flatpak نیست.
انحصارطلبی کانونیکال (بسته بودن سمت سرور): برعکس فلتپک که هر کسی میتونه براش استور شخصی بزنه، سمت سرورِ اسنپاستور کاملاً کدبسته (Closed-source) و در انحصار کانونیکال است. این موضوع یکی از مهمترین انتقادهای بخشی از جامعهٔ لینوکس به اسنپ است.
شاید بگید پس چرا بقیه همه نمیان سراغ فلتپک با سرور شخصی خودشون؟ جدا از اینکه راهاندازی و نگهداری یک سرور فلتپک نیاز به دانش فنی، هزینه و منابع زیادی داره، باید محدودیتهای ذاتی فلتپک رو بشناسیم:
چرا فلتپک برای ابزارهای سیستمی و پایه (Core/CLI) مناسب نیست؟
فلتپک اصولا برای برنامههای گرافیکی دسکتاپ (GUI) ساخته شده است. فلتپک:
به هسته (Kernel) دسترسی نداره و نمیتونه ماژولها یا درایورها رو مدیریت کنه.
توانایی ساخت سرویسهای پسزمینه سیستمی (Systemd Daemons) رو نداره.
دسترسی به سختافزار و دایرکتوری ریشه (/) رو برای حفظ امنیت مسدود میکنه.
اینجاست که نقش واقعی اسنپ مشخص میشه!
کانونیکال اسنپ رو فراتر از یک ابزار دسکتاپ طراحی کرد. اسنپ علاوه بر حالتهای ایزوله (Strict و Devmode)، حالتی به اسم Classic Confinement داره که ایزولهسازی رو کلاً کنار میذاره و مثل بستههای سنتی، دسترسی کامل به دایرکتوری ریشه و سختافزار میده!
به همین دلیل اسنپ در موارد زیر کارایی بالایی داره:
ابزارهای خط فرمان (CLI) و برنامههای سروری: مثل ابزارهای شبکه (v2ray/Xray)، سرویس Gitea یا کامپایلرهایی مثل Go.
سرویسهای پسزمینه (Daemons): اسنپ میتونه سرویسهایی بسازه که با بالا آمدن لینوکس در پسزمینه اجرا بشن.
جدای از این انتشار برنامه در اسنپاستور برای توسعهدهندگان بسیار سادهتر از فلتپک است.
اگر چند تکهٔ دیگه از پازل روش تجاری کانونیکال رو کنار هم بذاریم، همهچیز روشنتر میشه: بخش مهمی از بازار هدف اسنپ اصلاً کاربر دسکتاپ نیست!
بخش قابلتوجهی از درآمد و تمرکز کانونیکال از لینوکسهای نصبشده روی کیوسکهای شهری، دستگاههای ATM، تجهیزات پزشکی، تجهیزات IoT و سرورهای ابری به دست میاد. برای همین هم Snap از همون اول طوری طراحی شده که نیازهای این سیستمها رو برآورده کنه؛ چون برای یک ATM اصلاً مهم نیست یه برنامه ۳ ثانیه دیرتر باز بشه یا خروجی دستور df شلوغتر باشه. مهم اینه که سیستم تحت هیچ شرایطی کرش نکنه، پکیجها ایزوله و قابلاعتماد باشن، آپدیتهای امنیتی بهموقع اعمال بشن و در صورت بروز مشکل هم بشه خیلی سریع به نسخهٔ قبلی برگشت؛ بدون اینکه لازم باشه کل سیستم دستکاری یا ارتقا داده بشه.
یادتونه گفتیم یکی از دلایل کندی و شلوغی اسنپ همین Loop Deviceها هستن؟ چیزی که شاید برای کاربر دسکتاپ آزاردهنده به نظر برسه، برای مدیران سرور و سیستمهای حساس میتونه یک مزیت مهم باشه.
اسنپ نسخههای مختلف یک پکیج رو بهصورت ایمیجهای SquashFS نگه میداره و از طریق Loop Deviceها روی سیستم mount میکنه. به همین خاطر اگه یه آپدیت به مشکل بخوره یا خراب از آب دربیاد، میتونه خیلی راحت به نسخهٔ قبلی همون پکیج برگرده (Rollback)؛ بدون اینکه لازم باشه فایلهای سیستمی دستکاری بشن یا عملیات پیچیدهای برای بازیابی انجام بشه. به همین دلیله که این قابلیت برای سرورها، تجهیزات صنعتی و سیستمهای حیاتی اهمیت زیادی داره.
چرا کانونیکال اسنپ رو روی دسکتاپ اجباری میکنه؟
علاوه بر اینکه با استور اختصاصی کاربرانی که دنبال یک نصب سریع و مشابه ویندوز هستند رو راضی میکنه، اوبونتو دسکتاپ یک بیلبورد تبلیغاتی بزرگ هست.
وقتی میلیونها کاربر و توسعهدهنده روی دسکتاپ با اسنپ کار کنند، با این اکوسیستم خو میگیرند و فردا در پروژههای بزرگ صنعتی و سروری شرکتهاشون هم از همین ابزار استفاده میکنند.
چرا سمت سرور اسنپ کدبسته است؟
کانونیکال قابلیت «مخازن خصوصی» (Private Snaps / Brand Store) رو به شرکتهای بزرگ میفروشه. یک شرکت سازنده سختافزار یا بانک، میتونه با پرداخت پول، یک نسخه اختصاصی از اسنپاستور اجاره کنه که فقط برنامههای خودش روی دستگاههاش (مثل ATMها) نصب بشه و زمان آپدیتها رو ۱۰۰٪ کنترل کنه. اگر کانونیکال کد سرور رو متنباز میکرد، شرکتهای شخص ثالث سریعا سرورهای اسنپ خودشان رو راه میانداختند و کانونیکال از این درآمد کلان محروم میشد.
جالبه بدونید در صفحه رسمی اسنپاستور، کنار توزیعهای دسکتاپی مثل Ubuntu و Fedora، پلتفرمهایی مثل Raspberry Pi، CentOS و Red Hat Enterprise Linux هم دیده میشن. همین موضوع نشون میده که بازار هدف اسنپ فراتر از دسکتاپ بوده و کانونیکال از ابتدا به سناریوهای سروری و IoT هم توجه داشته.
پس چرا بقیه شرکتها نیومدند و برای مبارزه با کانونیکال یک رقیب تو همین زمینه منتشر نکردند؟
پاسخ سادست چون موضوع به تفاوت مدلهای تجاری این شرکتها برمیگرده و نیازی به تقلید از هم ندارند.
برای مثال بیایید یک مقایسهای بین این دو شرکت مطرح داشته باشیم
اولیش کانونیکال (Ubuntu) هست که ابزار اصلیش Snapئه و جامعه هدفش رو گذاشته روی توسعهدهندگان خرد و متوسط، شرکتهای IoT و کاربران دسکتاپ. مدل درآمدی و استراتژی این شرکت هم روی اجاره استور اختصاصی (Brand Store) و یکپارچهسازی دسکتاپ با IoT و سرور میچرخه.(جدا از سایر روشهای درآمدی که داره).
دومیش ردهت (Red Hat) هست که ابزارهای اصلیش Flatpak و RPM هستن و مستقیماً ابرشرکتها (Enterprises)، دیتاسنترها و بانکها رو هدف گرفته. استراتژی درآمدزاییش هم اصلاً گیر دادن به فرمت پکیج نیست، بلکه روی فروش ابزارهای گرانقیمت مدیریت زیرساخت مثل Red Hat Satellite و OpenShift تمرکز داره.
البته بیانصاف هم نباشیم! اسنپ فقط به نفع کانونیکال نیست.
با وجود تمام نقدها، اسنپ برای کاربرانی که تازه از ویندوز به اوبونتو آمدهاند مزایایی هم داره:
پایان کابوس وابستگیها (Dependency Hell): کاربر بدون درگیری با خطای کتابخانهها، فقط روی Install کلیک میکنه و برنامه اجرا میشه.
جدیدترین نسخه بدون خطر شکستن سیستم: داشتن جدیدترین نسخه اسپاتیفای یا بلندر بدون نیاز به اضافه کردن PPAهای خطرناک.
و در نهایت حق انتخاب در لینوکس: اگر از اسنپ خوشتون نمیاد، لینوکس یعنی آزادی! میتونید با چند دستور پاکش کنید یا سراغ توزیعهایی مثل Linux Mint یا Pop!_OS برید که کلاً اسنپ رو به صورت پیشفرض حذف و فلتپک رو جایگزین کردهاند.
